martes, 9 de mayo de 2017

Clavícula, de Marta Sanz

Durante un voo, a Marta Sanz dóelle algo que antes nunca lle doía. Un mal escuro ou un flato. A partir dese instante crece o cómico malestar que desencadea "Clavícula": «Vou contar o que me pasou e o que non me pasou. A posibilidade de que non me pasou nada é a que máis me estremece.»

Aquí, a narración do episodio autobiográfico fractúrase como o mesmo corpo que se deforma, recompón ou resucita ao ritmo que marcan as violencias da realidade. A descomposición do corpo parece indisoluble da descomposición dun tipo de novela orgánica onde se amenten as verdades e úsanse trampillas e outros trucos de prestidigitación. 
En "Clavícula" -ou "A miña clavícula e outros inmensos desaxustes"- non: aquí a palabra busca dar conta dos feitos, máis ou menos difuminados, para chegar a entender.

A dificultade de nomear a dor suscita grotescas reflexións: primeiro dóeme e logo toleo?, dóeme porque toleei?, a dor nace do dentro ou do fóra?, primeiro explótanme, logo toleo e despois dóeme?, ou me doe e fágome consciente de que me explotan? 
Ao fío delas abórdase unha ladaíña de temáticas. 

Marta Sanz retoma o ton autobiográfico da lección de anatomía, pero en lugar de facer memoria e reconstruír historicamente o propio corpo, esta vez concéntrase nun só punto. Un libro sobre o lado patético ou reivindicativo do queixarse que, con sentido do humor, negro e autocrítico, conxuga a mirada social cunha mirada sobre a literatura mesma. Porque a carne ás veces faise palabra e a palabra ás veces faise carne. A segunda posibilidade dá moito medo.


Podes atopalo na biblioteca co rótulo
OX SAN cla novidades





No hay comentarios: