miércoles, 22 de abril de 2015

As crónicas do Club de Lectura (XXXXI)

O libro que lemos nesta quincena no club ven cun título inquietante…porque, quen sabe onde está o mar dos sargazos?

Imos empezar por aí, logo. O mar dos sargazos está situado no que coñecemos como "Triángulo das Bermudas", entre Florida e as Azores, un espazo que ten un tamaño aproximado a Australia. E non deixa de ser unha zona peculiar, xa que a corrente do Golfo e a ecuatorial, rodéano e ámbalas dúas fan que esta masa de auga xire lentamente no sentido horario. As súas augas cálidas fanno permanecer con constantes temperaturas agradables e polas correntes circundantes, o nivel no centro deste mar é case un metro máis alto que as augas do Atlántico.

E por qué se chama así? Pois todo débese aos portugueses. No século XV déronlle ese nome xa que as algas pardas que predominan na zona parecíanse, segundo eles, aos acios dunha variedade de uva de Portugal : “o salgazo”.

O título proposto por R é “El ancho mar de los Sargazos” de Jean Rhys.

Unha autora que ao cabo de cinco novelas ben acollidas pola crítica e pronto esquecidas, (porque adiantábase a súa época) desapareceu da vida literaria e reapareceu moitos anos máis tarde por casualidade. Xa era unha anciá que vivía en Cornualles e preparaba unha novela, a que agora nos ocupa. A súa edición, tras variacións interminables, concedeulle a fama negada anteriormente e pouco despois morreu. Como o seu personaxe Sasha Jensen, o esquecemento, o alcohol e a desdicha, agochárona do mundo pero ao contrario que ela, acadou a gloria literaria cunha novela imperecedera.

Poderíamos dicir que en 1966, unha escritora contemporánea toma un personaxe que aparece nunha novela moi popular do século XIX e escribe unha novela diferente, creando un universo alternativo. Moitos din que é a precuela de Jane Eyre.

Naquela obra, Charlotte Brontë, deixa a historia previa do seu personaxe principal sen atar porque o que lle importa é a historia no tempo presente. Polo tanto, Jean Rhys recupera o personaxe de Antoinette para entendelo.

Antoinette é unha moza crioula de familia escravista na época en que en Xamaica se acaba de aprobar a lei de emancipación. E a rapaza non ten outro anclaxe que o da súa terra amada, e por iso resiste todas as dificultades que lle crean unha nai histérica e un matrimonio concertado.

E na segunda parte da obra, a voz narradora é a de Rochester: orde para amosar a disconformidade pola situación de fillo e irmán repudiado e a incomprensión do mundo das Antillas, tan distinto da súa Inglaterra natal.

Jean Rhys conta todo iso cun estilo absolutamente moderno: con dúas voces, como dixemos, gran tacto e unha sabedoría extrema, que a leva a resolver a obra nas páxinas xustas.

Trátase, polo tanto, dun achegamento diferente á vida das colonias a principios do século XIX, que se centra na confrontación: entre a educación católica de Antoinette contra o seu marido protestante, o catolicismo contra o vudú, brancos contra negros, homes contra mulleres,...

Ademais neste “El ancho mar de los sargazos” a historia cambia de perspectiva. Permite ver o outro lado. O lado da “loca do desván” que iniciou Jane Eyre cando non sabíamos o que acontecía no desván da casa de Rochester. Jean Rhys dálle a palabra a esa loca e amosa toda a simboloxía que pretende demostrar o confinamento social e intelectual das mulleres da época.

Le connosco e opina, os comentarios sempre son benvidos!


No hay comentarios: