miércoles, 26 de noviembre de 2014

As crónicas do Club de Lectura (XXIX)

Neste remate de novembro, creo que é un bo momento para recapitular sobre as efemérides literarias deste ano. Este 2014 trouxo consigo moitas “celebracións” relacionadas ca literatura e quizáis algún de vos quere sumarse a honra de certos escritores/as lendo algunha das súas obras. No club de lectura adicarémoslle algunhas sesións a ler “Platero y yo”, do que se conmemoran 100 anos da súa publicación, pero será máis adiante e daremos cumprida crónica.

Julio Cortázar
Comezamos o noso percorrido co gran autor arxentino Julio Cortázar. A celebración do ano Cortázar remóntase a 2013, cando se conmemoraban os 50 anos da publicación de “Rayuela”. pero no ano no que estamos lémbrase o seu nacemento.

É un momento ideal para coñecer os seus magníficos relatos (ou volver a eles) recollidos na obra “Final del juego”; ou ben andar entre as páxinas de “Bestiario” ou “La vuelta al día en 80 mundos”. Certo é que a súa literatura non contenta a todos, pero a Cortázar hai que lelo e poucos coma el crean mundos tan redondos, tan perfectos, en relatos de extensión tan curta. Doutra banda, Alfaguara publica “Cortázar de la A a la Z”, unha biografía visual con imáxenes inéditas do autor, de lugares e de persoas que coñeceu, que vai acompañada de textos do propio Cortázar.

Octavio Paz
De Octavio Paz, premio Nobel, tamén se cumpre un século do seu nacemento e recomendamos ler obras como “El laberinto de la soledad”, na que se fai unha análise importante da idiosincrasia mexicana; ou “El fuego de cada día”, unha recompilación de poemas escollida e prologada polo propio autor.

Quen foi representante da xeneración beat e a contracultura estadounidense, William Borroughs, tamén cumpriría 100 anos neste 2014. Trátase dunha das figuras máis transgresoras e inclasificables da literatura universal, polo que non deixa de ser interesante ter lido algo del.

William Borroughs
Recomendamos a triloxía formada por “Ciudades de la noche roja”, “El lugar de los caminos muertos” e “Tierras del occidente” escrita xa na súa madurez e na que consegue o equilibrio entre accesibilidade, experimentación e revolución. O seu modo de escribir co emprego da técnica cut-up (consistente en recortar o escrito e reordenalo de novo pegando os pedazos nun novo texto) está presente nestas obras, pero de un xeito tan sutil que o lector nin se percata.

En abril de 1914 naceu Marguerite Duras. Escritora, dramaturga, directora e guionista de cine que foi unha das mulleres máis activas e inquedas da súa época e de quen non podemos esquecer a súa magnífica “El amante”, unha obra pola que lle foi concedido o premio Gouncourt en 1984. Autoficción sobre a súa adolescencia oriental que se faría moi célebre grazas á adaptación cinematográfica levada a cabo por Jean- Jacques Annaud e da que a autora renegaría por completo.
Marguerite Duras

Mención aparte merece para min, polo descoñecido e pouco valorado en España, o autor ao que lle adicamos este punto (case) final: Bohumil Hrabal, un dos escritores que marca a literatura checa e centroeuropea do século XX, xunto cos xa recoñecidos, Kafka e Kundera.

Bohumil Hrabal publica a súa primeira obra cando xa contaba con cincuenta anos de idade, e ao ano seguinte, sae “Trenes rigurosamente vigilados”, que é levada ao cine por Menzel (merecedora do Oscar a mellor película de fala non inglesa no 1966).

Despois da invasión soviética de Checoslovaquia, Hrabal é represaliado e as súas obras publicaranse con dificultade grazas ao samizdat, o sistema clandestino da disidencia. Entre esas novelas silenciadas polo réxime, está “Una soledad demasiado ruidosa” que xunto con “Yo que he servido al rey de Inglaterra” son consideradas as súas obras maestras. Cun estilo osado e expresivo, Hrabal busca na súa narrativa formas distintas ás habituais. A entrada da súa literatura en España non foi sinxela, pero a medida que as obras de Kundera comezaron a ter éxito, os editores decidiron tamén apostar por el.

Bohumil Hrabal
Segundo Mónica Zgustová (tradutora de Hrabal): “Hrabal es un escritor que al principio hace reír, parece de humor y tiene mucha acción. Pero bajo la superficie, tras la primera impresión, es una literatura con muchísima profundidad. O sea que es para todos los públicos. Y también tiene una parte muy poética para los lectores más exigentes”.

Un século que cae coma unha lousa literaria, pero do que podemos rescatar a lectura de grandes obras… Para o caso non debemos esquecer que tamén é o aniversario da Primeira Guerra Mundial. Ó fío disto, rescatamos “14” de Jean Echenoz, un obús en miniatura que conta os días máis sanguentos da Gran Guerra, baixo o estilo elegante e sobrio do autor.

En fin, queda aínda un mes completo no que poder festexar un século tan repleto de boas lecturas, animádevos logo!


No hay comentarios: