miércoles, 26 de marzo de 2014

As crónicas do Club de Lectura (XVI)

Nestas crónicas do club, vimos contar as propostas que nos fai Rubén, o noso coordinador, e que logo nós (os participantes, os lectores, os membros) levamos adiante.

Dígoo deste xeito porque a “obligatoriedade” da lectura suxerida, non vai máis aló de cada un. Sabedes, os que nos seguides, que non todas as obras son de total agrado e que na maioría dos casos, sempre haberá alguén a quen non lle gustou o menú. De forma que non existe o tabú de dicir (sobre o título que sexa) “non me gustou” porque o club conformámolo un grupo moi heteroxéneo de persoas e lóxicamente, a variedade de gustos é moi plural. E o enfoque de lectura, porque non todos lemos para o mesmo, nin na mesma situación persoal, nin sequera parece que esteamos a ler, ás veces, a mesma obra

Fago, neste momento, o matiz para que ninguén se sinta defraudado con estas crónicas que na biblioteca tiveron a ben permitirme publicar. Son membro do club de lectura e veño contar aquí o que aló pasa. Non a facer unha crítica da obra, senón a acercar o que nós lemos, a outra xente que estea interesada en saber, qué facemos, qué sensacións despertou en nós a obra, ou simplemente, a obter unha suxerencia de lectura.

Esto sería algo así como o burato polo cal, a actividade do club de lectura, sae á luz. Así as cousas, fago constar que fóra dos datos, biográficos, cronolóxicos, etc. as apreciacións son totalmente persoais. É a miña mirada sobre o que lemos, pero tamén acerca do que acontece nas sesións do club. Presentamos o que lemos, facemos un somero acercamento ao autor ou autora e de cando en vez, contamos as interioridades das sesións: opinións, suxerencias colaterais, datos curiosos, anécdotas,… para que poidades coñecer como funciona un club de lectura.

A semana anterior soubéstedes que andamos con “Madame Bovary”. Así é coma Vargas Llosa relata a súa primeira lectura da obra:

“Compré el libro nada más llegar a París. Comencé a leerlo esa misma tarde, en un cuartito del hotel Wetter, en las inmediaciones del museo Cluny. Ahí empieza de verdad mi historia. Desde las primeras líneas el poder de persuasión del libro operó sobre mí de manera fulminante, como un hechizo poderosísimo. Hacía años que ninguna novela vampirizaba tan rápidamente mi atención, abolía así el contorno físico y me sumergía tan hondo en su materia. A medida que avanzaba la tarde, caía la noche, apuntaba el alba, era más efectivo el trasvasamiento mágico, la sustitución del mundo real por el ficticio”

Claro que non a todos nos enfeitiza por igual... ;)


No hay comentarios: