miércoles, 19 de marzo de 2014

As crónicas do Club de Lectura (XV)

Como non todo ía ser novidade ou novela moderna e contemporánea, esta semana chega ao club de lectura un clásico entre os clásicos: “Madame Bovary” de Flaubert. Na súa tradución ao galego de Antonio Pichel, editado por Galaxia. Falar dun libro coma este que é coñecido xa por moitos lectores, é complicado, pero por se alguén aínda non se animou a achegarse a el, faremos unha breve sinopse.

Madame Bovary narra a oscura traxedia de Emma Bovary, unha muller infelizmente casada, que ten uns soños chocantes ca realidade que lle toca vivir. Filla dun granxeiro humilde de Berteaux, Emma Rovault é educada nun convento de monxas e logo casa con Carlos Bovary. Non entanto, pronto chega a sentirse enferma e desencantada, de xeito que ámbolos dous, mudan de residencia ca intención de cambiar de aires. Alí, nun baile, Emma Bovary namórase de León Dupuis con quen mantén unha relación platónica. Será este o punto de inflexión da súa vida, cando comeza a crer que existen outras posibilidades, fóra dos convencionalismos que a rodean.

Considerada como unha das mellores novelas de tódolos tempos, a novela de Flaubert foi censurada repetidamente en Francia tanto polas súas connotacións sexuais, como morais. A través da protagonista feminina, o autor rompe con todos os formalismos da burguesía do século XIX., presentando a unha muller rebelde e pouco resignada co destino que lle toca vivir, xa que ela actúa seguindo a pasión e a necesidade que sinte o seu corazón de avanzar na procura da felicidade, rompendo ca idea de muller sometida. Tanto é así, que hoxe en día está extendido o termo “bovarismo” para referirse ao cambio no prototipo de muller idealizada que difundiu o romanticismo.

Flaubert
Concebida en tres partes, Flaubert, ademáis amosa o seu punto de vista da sociedade de alto rango na Francia daquela época, sendo crítico co momento que lle tocou vivir. “Madame Bovary” podería clasificarse dentro da línea realista que cultiva o autor francés, aínda que conserva certos rasgos do romanticismo presente nalgunhas das súas outras obras coma “Salambó”, por exemplo.

Na Biblioteca tedes dispoñibles varios exemplares da novela, como o xa mencionado, baixo a sinatura G-N FLA mad; pero tamén diferentes edicións en castelán, das que nos gustaría salientar a traducida por Carmen Martín Gaite e prologada por Luis Mateo Díez en 1999 (N FLA mad), ou a edición de Edaf que presenta ilustracións de Serny (Depósito 26541).

Se ledes connosco, contádeo nos comentarios. É un pracer lervos tamén :)


3 comentarios:

diana santos dijo...

Sería importante revisar la escritura en esta parte del blog, pues varias líneas resultan redundantes e incoherentes, lo que debilita la percepción de la obra. Hay que tener presente que Flaubert fue un autor meticuloso en lo concerniente a la técnica escrita.

Biblioteca Pública Nodal de Lugo dijo...

Diana, moitas grazas pola crítica construtiva. Intentaremos mellorar :) Un saúdo

Anónimo dijo...

Diana...te recuerdo que las crónicas vienen, simplemente a contar lo que estamos leyendo en el club de lectura. En ningún caso se hace un análisis pormenorizado y literario de la misma, sino una mera reseña.
No obstante, me gustaría saber en qué puntos la consideras incoherente y acepto tu punto de vista.
Muchas gracias